Bóg nie pozostawia miejsca na wyjątki. Mówi: „Sześć dni pracować będziesz, a w dniu siódmym odpoczywaj tak w czasie orki, jak w czasie żniwa. Będziesz obchodził Święto Tygodni, pierwocin, żniwa pszenicy i Święto Zbiorów przy końcu roku”. (por. Wj 34, 21-22) To wezwanie jest sprawdzianem naszej wiary. Najłatwiej świętować, gdy nic nas nie nagli. Prawdziwe posłuszeństwo okazuje się wtedy, gdy obowiązki wydają się najpilniejsze, a mimo to wybieramy Boga.
Znamienne jest to podkreślenie: „czasu orki i żniwa”. Nie ma zatem nic pilniejszego, choćby okoliczności zdawały się na to wskazywać, nad obowiązek świętowania dnia, który ustanowił Bóg. Słowo Boże z Księgi Wyjścia przypomina nam, że dzień święty należy do Pana. Bóg wzywa, abyśmy powstrzymali się od pracy nawet wtedy, gdy wydaje się ona najpilniejsza, „tak w czasie orki, jak i w czasie żniw”. To wezwanie do zaufania Bogu bardziej niż własnym planom i troskom. Niech nasza wierność świętowaniu dnia Pańskiego będzie wyrazem wiary, pokory i zawierzenia Bogu, od którego pochodzi wszelkie dobro.
„Myli się ten, kto sądzi, że pracując w niedzielę zarobi więcej pieniędzy lub szybciej upora się z robotą. Czyż zyski z niedzielnej pracy są w stanie wynagrodzić szkodę, jaką wyrządza się własnej duszy, łamiąc Boże przykazanie?
Niedziela jest dniem Bożym. To dzień Pański, dzień Jemu samemu należny. Pan oddał Wam sześć dni, a sobie pozostawił tylko ten jeden. Jakim prawem sięgacie po to, co do was nie należy? Wiecie przecież, że kradzione nie tuczy.
Dzień skradziony Panu nie przyniesie Wam żadnego pożytku. Znam dwa sposoby, żeby zostać nędzarzem: pracować w niedzielę i kraść dobra należące do bliźnich” – św. Jan Maria Vianney.